Auteur Ellen Mannens
Verhaal

Jouw kroeg, mijn kroeg.

Twee Rotterdammers ruilen van kroeg en maken kennis met elkaars wereld. Gaat Carla straks na de boodschappen op het Afrikaanderplein even chillen in café The Stable? En houdt Herline voortaan de eerste zaterdag van de maand vrij voor de karaoke in café Het Nieuwe Concert?

“We hebben veel meer gemeen dan ik dacht. Het enige verschil is dat Herline haar dingen in Tarwewijk doet en ik in Oud-Charlois. ”

Carla Lee

‘Despacito’ klinkt er door de boxen van café The Stable. De zomerhit van 2017 past perfect in de playlist die vandaag aan staat in de kroeg. Allemaal dansbare muziek, maar op deze zaterdag blijft iedereen op zijn barkruk of terrasstoel zitten. “Mensen komen hier altijd even chillen na de markt op het Afrikaanderplein”, vertelt Herline. Toevallig was ze hier gisteren nog, omdat een vriendin haar verjaardag vierde. “Maar verder ga ik niet meer zo vaak uit hoor. Er zijn ook niet meer zo veel Antilliaanse bars in Rotterdam. Vroeger had je er een op de Wolphaertsbocht en Hotel de Gunst, dat was echt ons huiscafé.”

 

De kroegentocht begint rustig. Een watertje voor Carla en bitter lemon voor Herline. De eigenaar van het café komt even kijken wat ‘die macamba’ met z’n camera in zijn kroeg doet. “Sorry voor het woord hoor, ik bedoel het niet onaardig”, zegt hij er glimlachend blij. Om vervolgens uitgebreid te vertellen over de feestzaal die hij nog heeft in Vlaardingen en zijn twee kroegen in Suriname. “Zo, die kan flink praten”, zegt Carla, terwijl Herline vriendelijk alle verhalen aanhoort. Met elkaar kletsen komt er niet van, maar dat wordt een uur later wel ingehaald in Carla’s café, Het Nieuwe Concert, waar het om half negen nog rustig is.

<p>Carla Lee<br />
Geboorteplaats: Rotterdam<br />
Beroep: Beheerder Wijkgebouw Oud-Charlois<br />
Gezin: 2 kinderen, 1 kleinkind<br />
Kroeg: Het Nieuwe Concert (Oud-Charlois) </p>

Carla Lee
Geboorteplaats: Rotterdam
Beroep: Beheerder Wijkgebouw Oud-Charlois
Gezin: 2 kinderen, 1 kleinkind
Kroeg: Het Nieuwe Concert (Oud-Charlois)

Tarwewijk vs. Oud-Charlois

“We hebben veel meer gemeen dan ik dacht”, merkt Carla ineens op. “Het enige verschil is dat Herline haar dingen in Tarwewijk doet en ik in Oud-Charlois.” Beiden zijn beheerder van het wijkgebouw in hun buurt en beiden helpen ouderen met het invullen van formulieren. De één voor de Antilliaanse stichting Orqidia, de ander voor de bewonersorganisatie.

 

Nog een overeenkomst: ze voelen zich in de eerste plaats Rotterdammer, dan pas Nederlander of Antilliaan. “Maar de laatste tijd denk ik erover te verhuizen”, zegt Herline. “Ik heb niet meer het idee dat ik in Nederland woon. Ik zie alleen nog maar mensen van buiten Nederland om me heen. Wat ze nu proberen met die woonvergunningen vind ik wel goed, daardoor mengen mensen beter in de verschillende wijken, maar je voorkomt toch niet dat er eilandjes van culturen ontstaan. Je zoekt elkaar toch op.”

<p>Herline Lindeborg<br />
Geboorteplaats: Willemstad, Curaçao<br />
Beroep: Beheerder wijkgebouw Millinxparkhuis<br />
Gezin: 4 kinderen, 7 kleinkinderen<br />
Kroeg: The Stable (Feijenoord)</p>

Herline Lindeborg
Geboorteplaats: Willemstad, Curaçao
Beroep: Beheerder wijkgebouw Millinxparkhuis
Gezin: 4 kinderen, 7 kleinkinderen
Kroeg: The Stable (Feijenoord)

“Dat is ook niet erg”, merkt Carla op. De frisdrank is inmiddels vervangen door zoete witte wijn en Heineken met ijsblokjes en de gesprekken gaan dieper. “Zolang je daarnaast wel aansluiting blijft zoeken met de rest van de maatschappij.”

 

“Maar dat gebeurt niet altijd genoeg”, vindt Herline. “Dat komt ook door de overheid, die geeft mensen te veel vrijheid. Ik bedoel: een moskee bouwen is geen probleem, maar bouw er niet te veel.” Carla vult haar naadloos aan: “Dan mixen we minder en zijn mensen geneigd in hun eigen wereldje te blijven zitten.”

 

“Weet je wat het ook is?”, bedenkt Herline zich ineens. “Je moet iedereen gelijk behandelen, anders krijg je juist haat naar elkaar toe. Dat zie je op Curaçao ook. Voor mensen van buiten Curaçao is het makkelijker om een winkeltje of restaurant te beginnen. Waarom mensen anders behandelen? Uiteindelijk is iedereen gelijk, alleen heeft de een kleurtje, de ander kroes, de ander een hoofddoek.”

Een conclusie waarmee Carla het alleen maar roerend eens kan zijn: “Het is simpel, we hebben twee soorten mensen: mannen en vrouwen. Meer keus is er niet.”

 

Mannen en vrouwen met allemaal hun eigen smaak, zo blijkt als de twee aan het eind van de avond afscheid nemen. “Begin juli is er weer karaoke”, zegt Carla. Herlines zuinige mond spreekt boekdelen. Karaoke is niet haar ding. En ook Carla zal na de zaterdagse boodschappen The Stable weer voorbij lopen. “Of er moet natuurlijk iemand zitten die ik ken, dan is het altijd gezellig.”

 

Fotografie: Chris Bonis